Her Şeye Yetişirken Hayatı Kaçırıyoruz…

Sabah alarmı çalıyor. Hızla hazırlanıp kahvaltıyı aceleyle yapıyor ya da tamamen atlıyor, trafiğe karışıyor ve gün boyunca sürekli aklımızdaki yapılacaklar listesine yetişmeye çalışıyoruz. Akşam eve döndüğümüzde ise yorgunluktan ne enerjimiz ne de kendimize vakit ayırma isteğimiz kalıyor. Gün bitiyor, fakat hiç yaşamamışız gibi hissediyoruz.

Belki de problem zamanın az olması değil, kendimize hiç zaman bırakmıyor oluşumuzdur.

Çoğumuz “Bir saat daha uyuyayım.” düşüncesini tercih ediyoruz. Elbette uyku önemli. Ancak bazen haftanın birkaç günü sadece bir saat erken kalkıp kendimizle baş başa kalmayı denesek nasıl olurdu? Sessiz bir evde acele etmeden içilen bir fincan kahve… Acele etmeden çevrilen birkaç kitap sayfası, birkaç video… Balkonun serinliğinde güne başlamadan önce geçirilen birkaç dakika sessizlik… Belki de bunlar günün en değerli anları olabilir.

Hayatın temposu bize sürekli daha hızlı olmamız gerektiğini söylüyor. Daha çok çalışmak, daha çok üretmek, daha fazla yetişmek… Oysa bazen ihtiyacımız olan şey hızlanmak değil, biraz yavaşlamak.

Kendimize ayırdığımız o kısa zaman dilimi günün geri kalanını değiştirebilir. Daha sakin düşünmemizi, daha sabırlı olmamızı ve uzun zamandır fark etmediğimiz ayrıntıları görmemizi sağlayabilir. Çünkü insan sadece çalışarak değil, dinlenerek, düşünerek ve kendiyle vakit geçirerek de gelişir.

Her anı verimli geçirmek zorunda değiliz. Bazen pencerenin önünde oturup kahvemizi yudumlamak, müzik dinlemek ya da hiçbir şey yapmadan gökyüzünü izlemek de kendimize verdiğimiz bir değerdir. Bazen kendi sesimizi duyabilmek de bir ihtiyaçtır. Elimize telefonu alıp video izlemek, insanların ne yaptığına bakmak bile o günün koşuşturmasına başlamadan önce iyi hissettirebilir, kafamızı dağıtabilir.

Belki de aradığımız huzur büyük değişikliklerde değil; alarmı bir saat erkene kurup o zamanı sadece kendimize ayıracak cesareti göstermektedir. Çünkü hayat sadece katıldığımız toplantılardan, bitirdiğimiz işlerden ya da cevapladığımız e-postalardan ibaret değil. Hayat, kendimize ayırabildiğimiz o sessiz anlarda da yaşanıyor.

Belki de yarın sabah alarmınızı bir saat erkene ayarlarsınız. Kahvenizi termosa koyup yolda aceleyle içmek yerine, en sevdiğiniz fincana doldurarak sadece onun sıcaklığını hissederek içmeye odaklanırsınız. Haftada yalnızca bir gün bile olsa, uykudan ve hazırlanma sürecinizden yapacağınız o küçük fedakârlık, size kendinizle baş başa kalabileceğiniz kocaman bir saat kazandırabilir. Hayatın koşuşturmacasından ve telaşından unutsak da, hayatın en değerli anları, büyük planların ortasında değil; sakin ve kendimize ait anlarda gizlidir.