Görünen Hayatlar, Görünmeyen Yorgunluklar

Bir zamanlar insanlar yalnızca mahallesine görünürdü. Şimdi ise herkes birbirinin hayatına bir ekran kadar yakın. Sabah gözümüzü açmadan başlıyoruz başkalarının mutluluğunu izlemeye… Kimin tatili daha güzel, kimin eşi daha romantik, kimin çocuğu daha başarılı, kim hangi mekânda kahve içmiş… Hayat artık yaşanmaktan çok sergileniyor.

Ama işin garip tarafı şu; en çok gülen fotoğrafların arkasında bazen en sessiz kırgınlıklar duruyor.

Ünlüler dünyasına bakıyoruz mesela. Işıklar altında kusursuz görünen insanların birçoğu yıllar sonra çıkıp “çok yalnızdım” diyor. Alkışlanan hayatların içinde kaybolan insanlar var. Herkes onları tanıyor ama kimse gerçekten nasıl olduklarını bilmiyor. Çünkü bu çağın en büyük problemi, görünür olup anlaşılmamak.

Eskiden insanlar dertlerini kapı önünde anlatırdı. Şimdi kimse tam olarak “iyi değilim” diyemiyor.Çünkü güçlü görünmek zorundaymış gibi hissediyoruz. Sürekli mutlu, sürekli başarılı, sürekli enerjik olmak gerekiyormuş gibi… Oysa insan dediğin bazen yorulur. Bazen hiçbir sebep yokken içi daralır. Bazen kalabalığın ortasında bile kendini eksik hisseder.

Hayat da tam burada başlıyor aslında.

Filtrelerin bittiği yerde…

Sessiz kalınca kendi sesini duyduğun yerde…

Gece herkes uyurken düşündüğün şeylerde…

Çünkü gerçek hayat; kusursuz sofralarda değil, çayın yanında edilen samimi muhabbette saklı. Pahalı hediyelerde değil, “kendine dikkat et” diyen içten bir seste saklı. İnsan bazen bir mesajla toparlanıyor, bazen bir bakışla kırılıyor. Bu yüzden kimsenin hikâyesine dışarıdan bakıp karar vermemek gerekiyor.

Bugün sosyal medyada “mükemmel hayat” yarışı var ama kimse kimsenin yükünü bilmiyor. Belki de bu yüzden insanlar artık daha yorgun. Daha tahammülsüz. Daha yalnız.

Ve belki de artık en büyük ihtiyaç; gerçekten dinleyen insanlar.
Hayat herkese bir şey öğretiyor. Kimi erken büyüyor, kimi geç anlıyor, kimi kaybedince değer bilmeyi öğreniyor. Ama sonunda hepimiz aynı yere çıkıyoruz: İnsanı ayakta tutan şey gösteriş değil, samimiyet.

Bu yüzden biraz daha az yargılamak, biraz daha fazla anlamaya çalışmak gerekiyor. Çünkü herkesin içinde kimseye anlatamadığı bir savaş var.

Ve bazen en güçlü görünen insanlar, sadece ağlamamayı iyi öğrenmiş olanlardır.

Hatice ÇELİKEL