Zamanın Görünmez Tozu: Hiçlik Müzesinde Bir Gezinti

Modern dünya, bizi sürekli bir şeyler inşa etmeye, biriktirmeye ve “var olmaya” zorlayan devasa bir gürültü makinesi gibi çalışıyor. Her sabah uyandığımızda dijital bir onaylanma savaşına giriyor, özgeçmişlerimizi başarılarla dolduruyor ve anılarımızı bulut sistemlerine hapsediyoruz. Peki, hiç durup tüm bu hengamenin ortasında “yokluğun” ne kadar kıymetli olduğunu düşündünüz mü?

Bugün size, alışılmışın dışında bir perspektiften, henüz kimsenin kapısında sıra beklemediği bir müzeden bahsetmek istiyorum: Hiçlik Müzesi.

Unutulmuşun Estetiği

Birçoğumuz bir antikacıya gittiğimizde, parlatılmış gümüşlere veya hikayesi bilinen tablolara yöneliriz. Oysa gerçek gizem, kimsenin ne olduğunu hatırlamadığı o paslı anahtardadır. Astroloji gökyüzündeki devasa yıldızları işaret ederken, biz yerdeki o görünmez tozu ıskalıyoruz. Evrenin %95’inin karanlık madde ve karanlık enerjiden oluştuğunu biliyoruz; yani aslında bildiğimiz her şey, koca bir boşluğun içindeki küçük süslemelerden ibaret.

Alışılmadık olan şudur: Kaybetmek, kazanmaktan daha öğreticidir. Bir eşyayı kaybettiğinizde, onun zihninizdeki boşluğu aslında o eşyanın kendisinden daha fazla yer kaplar. İşte bu “negatif alan”, yaratıcılığın başladığı yerdir. Ressamlar beyaz tuvalden korkmaz, onu kucaklar; çünkü o beyazlık, henüz söylenmemiş tüm kelimeleri ve çizilmemiş tüm yolları içinde barındırır.

Dijital Oruç ve Varlık Sancısı

Her an ulaşılabilir olmak, aslında hiçbir yerde tam anlamıyla bulunmamaktır. Sürekli bir yerlere “check-in” yaparak varlığımızı kanıtlama çabamız, aslında içimizdeki o derin hiçlik korkusundan kaynaklanıyor. Ancak kadim öğretiler ve modern kuantum fiziği bize aynı şeyi söyler: Bir atomun içi %99,9 oranında boşluktur. Yani şu an bu yazıyı okurken dokunduğunuz ekran, oturduğunuz koltuk ve hatta kendi bedeniniz aslında “boşluğun” bir illüzyonudur.

Peki, bu durum bizi korkutmalı mı? Aksine, bu muazzam bir özgürlüktür. Eğer her şey bu kadar geçici ve boşluktan ibaretse, üzerimize yapışan o ağır toplumsal rollerin, başarısızlık korkularının ve “elalem ne der” prangalarının ne önemi kalır?

Yarının Antikası: Sessizlik

Gelecekte en pahalı lüks ne altın olacak ne de veri. Yarının en kıymetli hazinesi sessizlik ve hiçbir şey yapmama hakkı olacak. Gök taşı arayan bir avcı gibi, biz de hayatın içinde o saf, işlenmemiş, üzerine hiçbir anlam yüklenmemiş “boş anları” aramalıyız. Bir otobüs durağında telefonunuza bakmadan geçirdiğiniz o sıkıcı beş dakika, aslında zihninizin evrenle baş başa kaldığı en gerçek andır.

Hatice ÇELİKEL