Yarın Hâlâ Hiç Dokunulmamış Bir Hazine

Bazen insanın göğüs kafesi daralır; sanki dünyanın tüm ağırlığı o daracık yere toplanmış da nefes alacak bir boşluk bırakmamış gibi hissederiz. Pencereden dışarı bakarız, akıp giden hayatın hızı başımızı döndürür ama içimizdeki o bitmek bilmeyen yorgunluk bizi yerimize çiviler. “Nereye kadar?” diye sorarız kendimize. “Bu döngü ne zaman, hangi durakta son bulacak?” İşte tam o anlarda, ruhun en karanlık dehlizlerinde sessizce yanan küçük bir mum ışığı vardır. Adına umut deriz.

Umut, sanıldığı gibi sadece her şey yolundayken söylenen güzel bir sözcük değildir. Aksine umut; fırtınanın en şiddetli anında kaptanın pusulasına olan güvenidir, kışın en sert gününde toprağın altındaki tohumun bahara olan sarsılmaz inancıdır. İnsan olmanın belki de en mucizevi yanı budur: Her defasında yenilsek de, her seferinde hayal kırıklıklarının o soğuk sularına gömülsek de, ertesi sabah kalkıp yüzümüzü güneşe dönebilme inadımız.

Aslında hayat dediğimiz şey, bir dizi başlangıçtan ibaret. Bazen bitti dediğimiz yer, sadece bir sayfanın çevrilmesidir. Gözyaşlarımız dökülürken bile içimizde büyüyen o “belki” fısıltısı, bizi ayakta tutan yegane güçtür. Bugün başarısız olmuş olabiliriz, bugün kendimizi yalnız ya da anlaşılamamış hissedebiliriz. Ancak unutmamalıyız ki; en görkemli ağaçlar, en sert rüzgarlara göğüs gererek köklerini derinleştirir. Bizim köklerimiz de yaşadığımız acılar, atlattığımız badireler ve her şeye rağmen vazgeçmediğimiz o hayallerimizdir.

İnsan kalbi, kırıldıkça genişleyen bir yapıya sahip. Her kırık, içeriye biraz daha ışık girmesi için açılmış bir penceredir aslında. Bugün canımızı yakan ne varsa, yarın bizi biz yapan o güçlü karakterin bir parçası olacak. Gelecek, henüz yaşanmamış ve hiç dokunulmamış bir hazine gibi önümüzde duruyor. Hiç kimse yarının ne getireceğini bilemez ama yarının bugünden daha aydınlık olması için gereken tek şey, o içimizdeki ışığı söndürmemektir.

Gözlerinizi kapatın ve sadece nefes aldığınızı hissedin. Bu dünya üzerinde var olmanız bile, başlı başına bir umut hikayesidir. Düşmekten korkmayın, çünkü sadece düşenler yeniden ayağa kalkmanın asaletini bilirler. Kalbinizdeki o ince sızıyı sevin, o sızı size hâlâ canlı olduğunuzu ve hâlâ bir şeyler için çabaladığınızı hatırlatır.

Unutmayın; güneş en karanlık gecenin sonunda doğar ve hiçbir kış, sonsuza kadar sürmez. Yarın uyandığınızda, her şeyin bambaşka ve çok daha güzel olma ihtimaline sarılın. Çünkü hayat, ona inandığınız sürece size mucizelerini sunmaya devam edecektir.

Hatice ÇELİKEL