Savaşın Görünmeyen Cephesi: Yıkılan Sadece Evler mi?

Savaşın en karanlık yüzü, hiçbir suçu olmayan sivil halkın hikayesidir. Üniformalıların ve kravatlıların verdiği kararların ağırlığını sivil bedenler çekiyor. Sahadaki gerçeklik stratejik hedeflerden daha kanlı ve acımasız bir tablo çiziyor. Bugünlerde çatışmalar cepheden çıkmış durumda. Artık namlular okullara, hastanelere doğrultuluyor. Savaş, bir insanın en huzurlu hissetmesi gereken yere “evine” yapılan bir saldırıdır.

Yıkılan Sadece Tuğlalar Değil

Bir ev bombalandığında sadece tuğlalar yıkılmıyor. Evin içinde yaşanılan mutlu anlar, paylaşılan gülüşler, mutfaktaki yemek kokuları, duvarda asılı aile resmi… Bir bomba bütün bir aileyi ve anılarını yok edebiliyor. Gerçekten hangi ideoloji bir çocuğun güvenliğinden daha önemlidir? Hangi hedef insan onurundan daha büyük? Yanıt aslında çok basit. Hiçbiri. Savaşın ortasında her zaman savunmasız insanlar kalıyor. O büyük güç savaşlarının gölgesinde feda edilen gölgeler değiller. Herkes gibi canı yanan, korkan ve tek istediği yalnızca yaşamak olan bedenlerdir.

Kendi Toprağından Koparılmak

İnsanlar hiçbir seçim hakkı olmadan vatanlarından gitmek zorunda kalıyor. Bir gecede mülteci oluveriyorlar. Hayattaki en kötü şeylerden biri kendi toprağından koparılıp başka bir ülkeye gitmek. Mültecilik, ölmemek için kendini bambaşka bir belirsizliğin içinde insanın kendini yollarda bulmasıdır. O insanların yerine kendimizi koyabilmeliyiz. Kendi insanlığımızı görmeliyiz.

En Büyük Sorumluluk

Dünya barışı, herkesin dilinde olan ama hareketleriyle tam tersini gösterdikleri bir şey. Barış yalnızca devlet başkanlarının el sıkışmasıyla gelmez. Bizim uzakta diye o insanlara “öteki” diye bakmamamız gerekiyor. Acının ne rengi, ne dili, ne de dini olur. Eğer sınırlardaki acılar bizim canımızı yakmıyorsa insanlığımızın çoktan bittiğini gösterir. İnsan önce kendi vicdanını koruyabilmelidir. Onu da kaybedersek zaten çoktan işgal edildiğimiz anlamına gelir.

Meryem Veli