İyi ki doğdun oğlum..

Ata…

Benim oğlum.

Hayatın bana verdiği en güçlü ayna.

Onunla birlikte sabretmeyi öğrendim. Çünkü çocuklar aceleye gelmiyor.

Onunla birlikte şimdide kalmayı öğrendim. Çünkü çocuklar geçmişi taşımıyor, geleceği planlamıyor.

Onunla birlikte affetmeyi öğrendim. Çünkü çocuklar kin tutmuyor.

Bazen bir oyuncak krizinde, bazen bir okul sabahında, bazen yorgun bir akşamda… Kendime şunu sorarken buluyorum: “Büyüyen kim?”

Çocuk büyüyor evet.

Ama anne de büyüyor.

Ata bana güçlü olmayı değil, yumuşak kalabilmeyi öğretti.

Kontrol etmeyi değil, güvenmeyi öğretti.

Plan yapmayı değil, anın içinde kalmayı öğretti.

Biz yetişkinler dünyayı düzeltmeye çalışıyoruz.

Oysa çocuklar dünyayı zaten doğru görüyor.

Belki de annelik; bir çocuğu büyütmek değil, onun kalbini kirletmeden yanında yürüyebilmektir.

Bir gün büyüyecek.

Belki yazdıklarımı okuyacak.

Belki “Anne abartma” diyecek.

Ama bilsin isterim:

Hayatta yaptığım en doğru şeylerden biri, onun annesi olmaktı.

Ve bir gün bu dünyada ismim unutulsa bile, bir çocuğun kalbinde “annem” olarak kalmak…

İşte bu, insanın bırakabileceği en büyük iz.

Ata…

İyi ki geldin.

Beni ben yapan en güzel sebep sensin.

Tülay Ataman