Çünkü sevgi, hâlâ şarjla çalışmıyor..

14 Şubat: Çevrimiçi Ama Yalnız

Tülay Ataman – Köşe Yazısı

Bugün 14 Şubat.

Ekranlar kalplerle dolu. Hikâyeler kırmızı. Emojiler sevgi dolu. Herkes birine bir şeyler söylüyor.

Ama nedense hiç bu kadar sessiz olmamıştı aşk.

Bir zamanlar sevdiğini görmek için kapı önlerinde bekleyen insanlar vardı. Şimdi “çevrimiçi” yazısını bekliyoruz. Bir zamanlar sesini duymak için sabırsızlanan kalpler vardı, şimdi yazıyor ama cevap vermiyor diye içimiz sıkışıyor.

Teknoloji bizi birbirimize yaklaştırdı deniyor.

Evet… parmaklarımızı.

Ama kalplerimiz aynı hızda yaklaşmadı.

Bugün milyonlarca insan sevdiğini aynı odada değil, aynı ekranda arıyor. Yan yana oturup birbirine dokunamayan, ama aynı videoyu izleyen çiftler var. Aynı yatakta, farklı dünyalarda uyuyan insanlar…

Ve en acısı şu:

Artık yalnızlığımızı bile paylaşıyoruz.

Bir mesaj gelmediğinde kendimizi eksik hissediyoruz. Bir beğeni olmadığında değerimizden şüphe ediyoruz. Algoritmalar bize neyi seveceğimizi, neye üzüleceğimizi fısıldıyor. Kalbimiz bile yönlendirilmiş gibi.

Oysa aşk; planlanmazdı.

Bildirimle gelmezdi.

Filtreyle güzelleştirilmezdi.

Şimdi herkes mutlu gibi. Herkes seviliyor gibi. Ama gecenin bir yerinde telefon kapanınca, o sessizlikte gerçek ortaya çıkıyor. Çünkü yapay zekâ bize metin yazabilir, ama birinin gözlerine bakarken hissettiğimiz o titreşimi üretemez.

Bir annenin sevgisini, bir çocuğun kokusunu, bir sarılmanın içimizi onaran gücünü taklit edemez.

Bugün 14 Şubat’ta insanlar birbirine hediyeler alıyor. Ama en çok eksik olan şey şu:

Gerçek temas.

Dokunmak.

Dinlemek.

Aynı anda susabilmek.

Belki de bu yüzden bu kadar yorulduk. Sürekli bağlıyız ama derinden kopuğuz. Sürekli konuşuyoruz ama anlaşılmıyoruz. Teknoloji bize her şeyi verdi ama birlikte olmayı öğretmedi.

Ve belki de en büyük trajedi şu:

Kalbimizi korumak için ekranların arkasına saklandık, ama kalbimiz orada da üşüdü.

Eğer bugün 14 Şubat’ta için biraz burkuluyorsa, bil ki yalnız değilsin. Bu çağ, aşkı kolaylaştırmadı; daha kırılgan hâle getirdi. Daha hızlı başlayan ama daha çabuk biten ilişkiler yarattı.

Ama hâlâ bir umut var.

Çünkü aşk hâlâ insan işidir.

Temas ister. Cesaret ister. Gerçek ister.

Belki bugün tek yapmamız gereken şey şudur:

Telefonu biraz kenara koymak.

Birinin gözlerine bakmak.

Ya da kimse yoksa… kendimize sarılmak.

Çünkü sevgi, hâlâ şarjla çalışmıyor.

Tülay Ataman