Annelik: Görünen Gücün Ardındaki Sessiz Hikâye

Hayatın içinde bazı roller vardır ki dışarıdan bakıldığında son derece doğal görünür. O kadar doğal görünür ki çoğu zaman ne kadar büyük bir emek, ne kadar derin bir psikolojik yük ve ne kadar güçlü bir sevgi taşıdığı fark edilmez. Annelik de bunlardan biridir.

Bir çocuk dünyaya geldiğinde aslında sadece bir bebek doğmaz. Aynı anda bir anne de doğar. Ancak çoğu insan bebeğin büyüme sürecini izlerken, annenin yaşadığı dönüşümü gözden kaçırır. Oysa annelik, insan psikolojisinin yaşayabileceği en büyük değişimlerden biridir.

Anne olmak yalnızca yemek hazırlamak, çocuğu giydirmek ya da onu okula götürmek değildir. Anne olmak, gece herkes uyurken bile zihnin uyanık kalmasıdır. Çocuğun ateşi çıkmadan önce endişelenmek, düşmeden önce korkmak, üzülmeden önce üzülmektir. Bir annenin zihni çoğu zaman gelecekte yaşanabilecek tüm ihtimallerle doludur.

Psikologlar, annelerin özellikle çocuklarının ilk yıllarında yoğun bir zihinsel yük taşıdığını söyler. Bu yük çoğu zaman görünmez. Çünkü dışarıdan bakıldığında anne sadece günlük işlerini yapıyormuş gibi görünür. Oysa aklında aynı anda onlarca düşünce dolaşmaktadır. Çocuğun sağlığı, eğitimi, arkadaş çevresi, geleceği, mutluluğu ve güvenliği…

Toplum ise çoğu zaman annelerden kusursuz olmalarını bekler. Sabırlı olmalarını, güçlü olmalarını, her şeye yetişmelerini ister. Yorulduklarında bile gülümsemeleri beklenir. Oysa anneler de insandır. Onların da korkuları, kaygıları, hayal kırıklıkları ve tükenmişlikleri vardır.

Belki de anneliğin en zor tarafı budur. Bir yandan çocuğunu büyütmeye çalışırken diğer yandan kendi duygularını sessizce içinde taşımak…

Birçok anne zaman zaman kendini yetersiz hisseder. Daha iyi bir anne olup olmadığını sorgular. Daha fazla vakit ayırabilseydi ne olurdu diye düşünür. Oysa mükemmel anne diye bir kavram yoktur. Çocukların ihtiyacı olan şey kusursuz bir anne değil, sevildiğini hissettiren gerçek bir annedir.

Psikolojide güvenli bağlanma diye bir kavram vardır. Araştırmalar gösteriyor ki çocukların en çok ihtiyaç duyduğu şey pahalı oyuncaklar ya da kusursuz şartlar değildir. Kendilerini güvende hissedebilecekleri bir sevgi ortamıdır. Bazen bir sarılma, bazen başını okşayan bir el, bazen de “Ben senin yanındayım” cümlesi bir çocuğun hayatında tahmin edilenden çok daha büyük izler bırakır.

Bugün yetişkin olup da hayatın zorluklarıyla mücadele edebilen birçok insanın geçmişinde, ona güven veren bir anne figürü vardır. Çünkü anneler sadece çocuk büyütmez. Karakter inşa eder, özgüven oluşturur, hayata bakış açısı kazandırır.
Belki de bu yüzden annelik dünyanın en zor ama en anlamlı yolculuklarından biridir. Maaşı olmayan, mesaisi bitmeyen, yıllık izni bulunmayan bir emektir. Karşılığını çoğu zaman hemen alamaz. Bazen yıllar sonra bir teşekkür cümlesinde, bazen bir başarı hikâyesinde, bazen de büyümüş bir evladın gözlerindeki sevgide bulur.

Anneler kusursuz olmak zorunda değildir. Yorulabilirler, hata yapabilirler, ağlayabilirler. Çünkü onları değerli yapan hiç hata yapmamaları değil, tüm eksikliklerine rağmen sevmeye devam etmeleridir.

Ve belki de anneliğin özeti tek bir cümlede saklıdır:
Bir anne, kendi kalbini ömür boyu başka bir bedende taşımayı kabul eden kişidir.

Hatice Çelikel